Najwcześniejsze ślady osadnictwa na tym terenie pochodzą z obszaru w rejonie ujścia cieku Szprotawki do rzeki Szprotawy, gdzie odkryto osadnictwo z późnego neolitu (około IV tysiąclecia p.n.e.). Zamieszkiwały tu wtedy rolniczo - pasterskie wspólnoty kultury amfor kulistych oraz prowadzące koczowniczy tryb życia wspólnoty kultury ceramiki sznurowej.
Z następnego okresu - epoki brązu - pochodzą stanowiska kultury łużyckiej w Jakubowie
Lubińskim, Piotrowicach oraz w Przemkowie. W średniowieczu, jeszcze przed powstaniem państwa Mieszka I, mają swoją genezę tak zwane "Wały Śląskie" - zespół umocnień obronnych (ciągnących się od Gromadki do Przemkowa i dalej wzdłuż Bobru), których szczątki widoczne są w terenie w postaci wybrzuszeń porosłych obecnie lasem.
W drugiej połowie trzynastego wieku zaszły dwa kluczowe fakty w dziejach ziemi przemkowskiej. Książe żagański Przemko I założył miasto Przemków, a wydarzenie to zbiegło się w czasie z rokiem nadzwyczajnego urodzaju nasion dębu. Jeden ze świadków uczestników tych wydarzeń rośnie do dziś koło miejscowości Piotrowice na skraju Przemkowskiego Parku Krajobrazowego. To słynny dąb "Chrobry” - uważany za najstarszy dąb szypułkowy w Polsce.
Pozostało za to wiele obiektów sakralnych, z których do bardziej interesujących należą: Kościół Wniebowzięcia NMP w Przemkowie (XV-XVIII w.), Cerkiew prawosławna św. Michała Archanioła (XVIII- XIX w.), Kościół św. Piotra i Pawła w Sieroszowicach (XVI w.), Kościół św. Jacka w Pogorzeliskach (XVII-XIX w.) , Kościół św. Bartłomieja w Buczynie (XVI - XIX w.). |
|
