Warte zobaczenia

1. Rezerwat przyrody „Stawy Przemkowskie” - powołany w 1984r o pow. 1045,25 ha. Celem ochrony jest zachowanie stawów wraz z przyległymi bagnami i lasami łęgowymi w dolinie rzeki Szprotawa, będący ostoją głównie ptaków wodno-błotnych.
Stanowi część obszaru Natura 2000 „Stawy Przemkowskie”. W jego skład wchodzi ponad 30 stawów, na których głównie hodowany jest karp. Na tym obszarze stwierdzono blisko 250 gatunków ptaków, w tym około 150 lęgowych, Rezerwat przyrody stanowi ostoję ptaków o randze europejskiej (występuje tu 18 gatunków ptaków z Załącznika I Dyrektywy Ptasiej i 9 z Polskiej Czerwonej Księgi). Charakterystyczne gatunki to: łabędź krzykliwy i niemy, podgorzałka, płaskonos, cyranka, krakwa, perkoz rdzawoszyi, gęgawa, czapla siwa (tworząca nietypowe kolonie w trzcinowiskach) i biała, bąk, bielik, bocian czarny, wąsatka i coraz liczniejsze podróżniczek i dziwonia.
Pierwsze stawy utworzono około 1880 r. i miały one obszar około 250 ha. Rozbudowa stawów do obecnej powierzchni została ukończona w latach 70 XX wieku .
Akweny te, mimo iż powstały w wyniku działalności człowieka, florystycznie nawiązują do eutroficznych zbiorników wodnych pochodzenia naturalnego, gdzie w strefie przybrzeżnej występuje szuwar utworzony głównie przez: pałkę szeroko i wąskolistną oraz trzcinę pospolitą. Na lustrze wody oprócz masowo występujących rdestnic, włosienniczników, spotykamy też bardzo rzadkie grzybienie północne.
Na trenie rezerwatu przebiega ścieżka przyrodnicza.
Wstęp na teren rezerwatu tylko z osobami mającymi stosowne zezwolenia.

2. Użytek ekologiczny „Przemkowskie Bagno” – uznany w 1993 r. Rozporządzeniem Wojewody Legnickiego.
 Obszar ten o powierzchni 1696,78 ha. obejmuje rozległe dawne łąki i pastwiska w dolinie rzeki Szprotawa. Od 2004 r. stanowi on część Obszaru Natura 2000 „Stawy Przemkowskie” Pod względem ornitologicznym teren ten jeszcze przed 1945 r. znany był jako ostoja ptaków szczególnie wodno-błotnych. Od 1950 roku do 1993 r., nie prowadzono użytkowania kośno-pastwiskowego. Mimo to regularnie tam gnieździły się kuliki wielkie, rycyki, krwawodzioby, i wiele gatunków kaczek tzw. łąkowych. Jednak zaniechanie działalności kośno-pastwiskowej doprowadziło do wykształcenia się zakrzaczeń wierzbowych i masowe przekształcanie łąk wilgotnych w zbiorowiska szuwaru trzcinowego. W 1999 r. obszar ten został przekazany w trwały zarząd Dolnośląskiemu Zespołowi Parków Krajobrazowych. Od tego roku na użytku zintensyfikowano działania, które wcześniej były finansowane i wykonywane przez organizacje ekologiczne. Działania te polegały na usuwania zakrzaczeń wierzbowych i trzcinowisk, co doprowadziło do utrzymania i przywrócenia siedlisk dla wielu gatunków ptaków wodno-błotnych. W 2005 r. DZPK Wrocław przywrócił użytkowanie kośno-pastwiskowe na około 300 ha. łąk.

3. „Buczyna Szprotawsko-Piotrowicka” - jest to obszar Natura 2000 o powierzchni  1423,25 ha utworzony w ramach Dyrektywy Siedliskowej dla ochrony siedlisk naturalnych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt.(SOO) – Specjalny Obszar Ochrony Siedlisk. W skład tego obszaru wchodzą, między innymi dwa rezerwaty przyrody: „Buczyna Szprotawska” uznany w 1965 r. i „Buczyna Piotrowicka” uznana w 2002 r.
Położona jest na terenie Nadleśnictwa Przemków i Szprotawa w zachodniej części mezoregionu Wysoczyzny Lubińskiej. Rezerwaty maja na celu zachowanie w stanie zbliżonym do naturalnego jedynego na niżu Dolnego Śląska lasu bukowego o charakterze żyznej buczyny sudeckiej w formie podgórskiej, którego gatunkiem charakterystycznym jest występujący tu masowo żywiec dziewięciolistny. Jest to gatunek górski, niezwykle rzadki na stanowiskach niżowych, związany wyłącznie z tym zespołem roślinnym.

Obok żyznej buczyny sudeckiej na siedliskach uboższych występuje kwaśna buczyna niżowa.
Drzewostan rezerwatów tworzą głównie buki zwyczajne, w domieszce występuje: lipa drobnolistna, wiąz górski, jawor i grab. W drzewostanie liczącym około 200 lat często występują drzewa o obwodach często przekraczających 3.5 m.
Istniejący starodrzew stwarza dogodne warunki dla populacji bardzo rzadkiego w tym regionie chronionego ssaka – popielicy.
Tego typu buczyny pozwalają skutecznie chronić ugrupowania ptaków z najliczniejszą w Borach Dolnośląskich populacją gołębia siniaka i muchołówki małej.
Na obszarze stwierdzono występowanie 213 gatunków roślin naczyniowych, w tym 24 gatunki drzew, 21 gatunków krzewów i 168 gatunków roślin zielonych. W rezerwatach stwierdzono występowanie 7 gatunków objętych ochroną, z czego wawrzynek wilczełyko podlega ochronie ścisłej, a barwinek pospolity, bluszcz pospolity, kalina koralowa, konwalia majowa, kopytnik pospolity i przytulia wonna – ochronie częściowej. Królestwo grzybów jest reprezentowane między innymi przez soplówkę bukową i jeżowatą - objęte ścisłą ochroną gatunkową.
Obszar ten jest miejscem występowania rzadkich gatunków roślin, zwłaszcza gatunków górskich, posiadających na niżu tylko nieliczne stanowiska: zachyłka trójkątna, żywiec dziewięciolistny i turzyca palczasta.

4.  Rezerwat przyrody „Torfowisko Borówki”
Rezerwat florystyczno-torfowiskowy „Torfowisko Borówki” o pow. 37,42 ha, powstał w między-wydmowych, bezodpływowych zagłębieniach terenu. Jest ostoją rzadkich i ginących roślin związanych z torfowiskami przejściowymi. Został uznany jako rezerwat w 1994 roku, w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych zbiorowisk roślinnych płytkich, dystroficznych jeziorek, zbiorowisk roślinnych torfowiska przejściowego oraz boru bagiennego.
Rezerwat zajmuje duże obniżenie terenu o łagodnym nachyleniu, stąd też w centrum występują niewielkie wypłycone, malownicze dystroficzne zbiorniki wodne. Stwarzają one dogodne warunki dla rozwoju grzybienia północnego w miejscach najgłębszych. Przy brzegach rozwija się zespół pływacza średniego i mchów wodnych, a w strefie brzegowej dominuje rosiczka pośrednia i wełnianka wąskolistna. W wielu miejscach występuje przygiełka biała i pojedyncze okazy przygiełki brunatnej. Zespół ten graniczy z borem bagiennym porastającym wyżej położone tereny. W runie dominują dwa gatunki żurawiny i wełnianka pochwowata.
Na terenie rezerwatu występuje 5 gatunków roślin objętych ochroną ścisłą (rosiczka pośrednia, okrągłolistna, bagno zwyczajne, przygiełka brunatna, grzybień północny), 2 gatunki objęte ochroną częściową (bobrek trójlistkowy i kruszyna pospolita) oraz 10 gatunków rzadkich na terenie województwa dolnośląskiego (czermień błotna, siedmiopalecznik błotny, wełnianka pochwowata, wełnianka wąskolistna, wąkrota zwyczajna, tojeść bukietowa, żurawina drobnolistna, żurawina błotna, przygiełka biała). Na obszarze rezerwatu oraz w jego bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się lęgowiska: żurawia, cietrzewia, bociana czarnego, sóweczki i włochatki.
Na terenie rezerwatu jest ogólnie dostępna ścieżka dydaktyczna.

5. Wrzosowiska w PPK
Teren wykorzystywany w przeszłości (do 1992) jako poligon wojskowy. Obecnie jego znaczny obszar tworzy od 2004 r., Europejską Sieć Ekologiczną Natura 2000 Specjalne Obszary Ochrony (SOO) „Wrzosowisko Przemkowskie” o pow. 6606,70 ha.
Rozległe wrzosowiska znajdują się wśród borów sosnowych, we wschodniej części Borów Dolnośląskich. Występują tu dobrze wykształcone wydmy śródleśne z typową dla tych siedlisk roślinnością. Pomimo niewielkiego zróżnicowania siedlisk (zidentyfikowano tu 5 rodzajów siedlisk z Załącznika I Dyrektywy Siedliskowej) i niewielkiego bogactwa gatunkowego, obszar bardzo istotny dla zachowania suchych wrzosowisk występujących tu w postaci wielkopowierzchniowych płatów.

Od strony północno-wschodniej Wrzosowiska graniczą z Bunkrami proradzieckimi koło wsi  Wilkocin. Obiekty te stanowią zbiorowisko nietoperzy – 3 gatunki z Załącznika I Dyrektywy Siedliskowej.
Od kilku lat ten obszar stał się miejscem regularnego przebywania grupy wilków, gatunku priorytetowego z Załącznika I Dyrektywy Siedliskowej.
Na części byłego poligonu radzieckiego znajduje się obszar uznany w 2003 r.za użytek ekologiczny  „Cietrzewiowe Wrzosowisko”. Jest to kompleks wrzosowisk o powierzchni 457 ha, położony w gminie Gromadka w powiecie bolesławieckim.
Użytek uznano ze względu na występowanie ostatniej - niżowej populacji cietrzewia w Polsce zachodniej.