Ślężański Park Krajobrazowy

Informacje Ogólne

1. Typ krajobrazu - R/L
2. Data utworzenia: 1988 r.
3. Powierzchnia Parku: 8190 ha
4. Powierzchnia otuliny: 7450 ha
5. Położenie administracyjne:
- powiat wrocławski: gmina Jordanów Śl., miasto i gmina Sobótka,
- powiat dzierżoniowski: gmina Dzierżoniów, gmina Łagiewniki,
- powiat świdnicki: gmina Marcinowice, gmina Świdnica.

Położenie i obszar Parku

Ślężański Park Krajobrazowy położony jest na Przedgórzu Sudeckim. W jego granicach znajduje się Masyw Ślęży (ze Ślężą, Grupą Raduni, Wzgórzami Oleszeńskimi i Wzgórzami Kiełczyńskimi) oraz Jańska Góra (część Wzgórz Łagewnickich) - otoczone wspólną otuliną. Najwyższym punktem parku jest Góra Ślęża (718 m n.pm.) (15 0 53’ E i 16 0 43’ N) jest to zarazem najwyższy punkt Przedgórza Sudeckiego, najniższym punktem parku jest Sulistrowicki Potok - nieopodal wsi Świątniki - 150 m n.p.m.
W części północno wschodniej Masywu Ślęży znajdują się wzniesienia: Gozdnica (376 m n.p.m.) i Wieżyca (415 m n.p.m.). Radunia (577 m n.p.m.) wraz z Czernicą (487 m n.p.m.) Świerkową (376 m n.p.m.), Świerczyną ( 411 m n.p.m.) i Gozdnikiem (313 m n.p.m.) tworzą Wzgórza Oleszeńskie stanowiąc równoległą grupę wzniesień oddzielonych Doliną Sulistrowickiego Potoku. Na południowy zachód od Góry Ślęży, położone są Wzgórza Kiełczyńskie z najwyższym punktem - Szczytną (480 m n.p.m.). Na południowym wschodzie znajduje się samotne wzniesienie Jańska Góra (255 m n.p.m.).
Pod względem geologicznym obszar parku znajduje się w obrębie bloku przedsudeckiego. Ostatnie badania petrograficzne pozwoliły określić serie skalne budujące masyw jako typowy komleks tzw. ofiolitu - najlepiej wykształconego w tej części Europy, podczas trwania orogenezy waryscyjskiej.
Szczyt Ślęży buduje twarde, odporne na wietrzenie, gabro. Jej północno zachodnie i zachodnie stoki są zbudowane z górnokarbońskich granitów. Stanowią o­ne fragment dużego masywu granitowego "Strzegom - Sobótka". W ich obrębie spotyka się żyły krystaliczne. Wzniesienia otaczające Ślężę od południowego wschodu zbudowane są z amfibolitów. Łukowato wygięte pasmo na południe od Ślęży (Wzgórza Kiełczyńskie, Radunia i Wzgórza Oleszeńskie) budują serpentynity z żyłkami magnezytu, kwarcu, chalcedonu i opalu, a sporadycznie występuje tu także nefryt. Wymienione skały zasadowe dostarczają cennych informacji dotyczących głębszych warstw ziemi. Podnóże Masywu Ślęży pokrywają osady trzecio - i czwartorzędowe. Rumowiska skalne głównie gabrowe pokrywające stoki Ślęży od wysokości 300 m n.p.m. są pozostałością po dwóch zlodowaceniach skandynawskich, podczas których samotna Ślęża sterczała ponad lądolód jako nunatak. Z tego też okresu pochodzą osady i formy poglacjalne stwierdzone na zboczach.
Ślężański Park Krajobrazowy leży w zlewni Ślęzy i Czarnej Wody. Największym ciekiem obszaru jest Czarna Woda o dł. 41,7 km - dopływ Bystrzycy. Na jej dopływie Sulistrowickim Potoku, w ramach przeprowadzonej w latach siedemdziesiątych regulacji, zbudowano zbiornik wodny o przeznaczeniu rekreacyjnym. Cieki w parku są mało zasobne w wodę, pomimo że stwierdzono ponad 100 źródeł i wypływów. Źródła na zboczach Ślęży były wykorzystywane od wieków, początkowo jako źródła kultowe bądź rytualne a obecnie ze względu na walory smakowe jako źródła wody pitnej.