Parki krajobrazowe

Parki Krajobrazowe na Dolnym Śląsku mają już 23 letnią historię, dlatego celowym wydaje się wypunktowanie kolejno tworzonych obszarów, którymi z dumą i poczuciem misji opiekujemy się dla społeczeństwa Dolnego Śląska:

1. 1981r., powstanie Śnieżnickiego Parku Krajobrazowego - 28.800 ha powierzchni parku oraz 14 900 jego otuliny,
2. 1981r., powstanie Książańskiego Parku Krajobrazowego - 3 155 ha powierzchni parku i jego otulina ma 5 933 ha,
3. 1988r., utworzenie Ślężańskiego Parku Krajobrazowego - 8 190 ha powierzchni parku i jego otulina 7 450 ha,
4. 1989r., utworzenie Rudawskiego Parku Krajobrazowego - 15 705 ha powierzchni parku i jego otuliny o powierzchni 6 600 ha,
5. 1989r., utworzenie Parku Krajobrazowego Doliny Bobru - 12 295 ha powierzchni parku i jego otuliny 11 465 ha,
6. 1991r., utworzenie Parku Krajobrazowego Gór Sowich - 8 140 ha powierzchni parku ,
7. 1992r., utworzenie parku Krajobrazowego „Chełmy” - 15 900 ha powierzchnia parku i jego otuliny wynoszącej 12 470 ha,
8. 1994r., utworzenie Parku Krajobrazowego „Dolina Jezierzycy” - 7 953 ha powierzchnia parku,
9. 1996r., utworzenie ponadregionalnego Parku Krajobrazowego „Dolina Baryczy” - powierzchnia leżąca w obszarze dolnośląskim wynosi 70 040 ha i w obszarze wielkopolski 17 000 ha,
10. 1997r., utworzenie Przemkowskiego Parku Krajobrazowego - 22 338 powierzchni parku i jego otulina o powierzchni 15 467 ha,
11. 1998r., utworzenie Parku Krajobrazowego Sudetów Wałbrzyskich - 6 493 ha powierzchnia parku i jego otuliny o powierzchni 2 894 ha,
12. 1998r., utworzenie Parku krajobrazowego „Dolina Bystrzycy” - 8 7550 ha powierzchni parku

Na przestrzeni tych lat kiedy tworzono kolejne parki krajobrazowe objęto ochroną 283.7117,8 ha, to powierzchnia mogąca pomieścić ponad pół miliona boisk piłkarskich , obszar na której wszyscy chętni mogą zobaczyć pozostałości przyrody, walory kulturowe i historyczne województwa dolnośląskiego.
Zapraszamy do odwiedzenia stron poświęconych Parkom Krajobrazowym, staraliśmy się przenieść na jej łamy przynajmniej cząstkę piękna jakie nas otacza z wiarą, iż zachęci to nas wszystkich do działań dla zachowania natury Dolnego Śląska.


Publikacja pt. „Parki Krajobrazowe Dolnego Śląska”

W tej kategorii nie ma artykułów. Jeśli na tej stronie wyświetlane są podkategorie, mogą zawierać artykuły.

Podkategorie

  • Książański Park Krajobrazowy

    Informacje ogólne

    1. Typ krajobrazu: L, K, W
    2. Data utworzenia: 28.10.1981
    3. Akt powołania parku: uchwała Nr 35/81 WRN w Wałbrzychu
    4. Powierzchnia parku: 3 155,4 ha
    5. Powierzchnia otuliny: 5 933 ha
    6. Położenie administracyjne: województwo dolnośląskie; gmina Wałbrzych, Stare Bogaczowice w powiecie Wałbrzych, gmina Dobromierz, Świebodzice, Świdnica w powiecie Świdnica.
    7. Położenie administracyjne wg Nadleśnictw: Świdnica, Jawor, Wałbrzych
    8. Położenie geograficzne:
    Region geograficzny: Sudety Środkowe
    Mezoregion: Pogórze Bolkowsko-Wałbrzyskie
    Mikroregion: Pogórze Wałbrzyskie
    9. Cel ochrony: zachowanie wartości przyrodniczych i kulturowych części strefy Brzeżnej Pogórza Wałbrzyskiego, popularyzacja i upowszechnianie tych wartości w warunkach racjonalnego gospodarowania.
    10. Uwzględniając rzeźbę terenu oraz budowę geologiczną cały obszar został /umownie/ podzielony na 3 podstawowe Zespoły:
    A/ Dobromierski Zespół Krajobrazowy /północno-zachodni/
    - malowniczy, lekko sfałdowany obszar, otaczający sztuczny zbiornik wody
    B/ Książański Zespół Krajobrazowy /centralny/
    - przepiękne krajobrazowo przełomy rzeki Pełcznicy i Szczawnika
    pozwalają oglądać typowy krajobraz górski.
    C/ Lubiechowski Zespół Krajobrazowy / wschodni /
    - to masyw o kopulastych wzniesieniach k. Lubiechowskiej Wody i Witoszówki. Największymi atrakcjami tego rejonu są: kamieniołom wapienia zwany Jeziorkiem Daisy oraz wyrobisko podziemne Jaskinia Daisy.

    Najwyższe wzniesienie:
    w obrębie parku sięga 486m n.p.m. /między Poniatowem a Pogorzałą, /najniższy zaś punkt 290m n. m. p. w dolinie Pełcznicy /cis Bolko/. Wyraźnie zaznaczonymi szczytami są min. Góra Witosz /456m n.p.m./, Radoń /422m /, Wilk /409m/. Natomiast takie wzniesienia jak: Skiba /433m n.p.m./, Zwierzyniec /421m n.p.m/, Borowiec Mały /412m/ i inne mają bardzo słabo zaznaczone wierzchołki, stanowiące spłaszczone dość rozległe kopuły.

    Liczba artykułów:
    12
  • Park Krajobrazowy "Chełmy"

    Informacje ogólne

    1. Nazwa Parku: Park Krajobrazowy „Chełmy”
    2. Typ krajobrazu: L/R
    3. Data utworzenia: 29 czerwca 1992 rok
    4. Powierzchnia Parku: 15 990,76 ha
    5. Powierzchnia otuliny: 12 470,83 ha
    6. Położenie administracyjne Parku:
      - powiat jaworski - gmina: Paszowice, Męcinka,
      - powiat złotoryjski - gmina Złotoryja,
      - nadleśnictwo -  Jawor, Złotoryja.
    7. Położenie administracyjne otuliny Parku:
      - powiat jaworski - gmina: Paszowice, Męcinka, gmina miejska Jawor,
      - powiat złotoryjski - gmina Złotoryja, gmina miejska Złotoryja,
      - powiat legnicki: gmina Krotoszyce.


    Położenie - obszar Parku
    Park Krajobrazowy "Chełmy" leży w Sudetach Zachodnich, we wschodniej części Pogórza Kaczawskiego nazwanego Pogórzem Złotoryjskim, a na południu obejmuje częściowo Rów Świerzawy i Pogórze Wojcieszowskie.
    Pod względem wysokościowym jest to kraina wyżynna o wysokościach 350 - 400 m n.p.m. Najwyższy punkt wzgórze Mszana (475 m n.p.m.) w lesie koło Muchowa. Inne kulminacje to Rosocha (464 m n.p.m.) i Górzec (445 m n.p.m). W Muchowskim Lesie znajduje się przecięcie współrzędnych geograficznych 51 000 '' N i 16 000 '' E, oznaczone bazaltowym słupem. Charakterystycznym miejscem w Parku jest Czartowska Skała (463 m n.p.m) - wybitny punkt widokowy.

    Liczba artykułów:
    12
  • Park Krajobrazowy "Dolina Baryczy"

    Informacje ogólne

    1. Typ krajobrazu - W/L.
    2. Data utworzenia - 3 czerwca 1996 r.
    3. Powierzchnia parku - 87 040 ha (część dolnośląska 70 040 ha, część wielkopolska 17 000 ha).
    4. Powierzchnia otuliny: park nie posiada otuliny
    5. Położenie administracyjne:
    - część dolnośląska - gmina Cieszków, Krośnice, Milicz, Prusice, Trzebnica, Twardogóra, Żmigród.
    - część wielkopolska - gmina Odolanów, Przygodzice, Sośnie.

    Położenie i obszar Parku

    Większość powierzchni Parku jest położona w województwie dolnośląskim, we wschodniej części mezoregionu - Obniżenia Milicko-Głogowskiego, w środkowym biegu rzeki Baryczy. W kierunku wschodnim, już w województwie wielkopolskim, obejmuje tereny części zlewni Górnej Baryczy, sięgając do Przygodzic i Antonina. W granicach Parku znajdują się najcenniejsze przyrodniczo obszary Kotliny Milicko-Odolanowskiej oraz Żmigrodzkiej, zwane potocznie doliną Baryczy. Granicami swymi obejmuje także część Wzniesień Wysoczyzny Południowo-Wielkopolskiej i wzgórz Wału Trzebnickiego.
    Pod względem geologicznym dolina Baryczy leży na obszarze monokliny przedsudeckiej, zbudowanej ze skał osadowych wieku permsko-mezozoicznego, nachylonych w kierunku północno - wschodnim. Strop monokliny leży na głębokości około 500 m. Na nim leżą utwory trzeciorzędowe - iły i piaski kwarcowe, pochodzące z akumulacji w rozległym zbiorniku śródlądowym, na których znajdują się utwory czwartorzędowe - osady naniesione przez lodowiec (głównie gliny zwałowe, piaski i żwiry).
    Rzeka Barycz o długości zaledwie 133 km wyróżnia się najmniejszym w Polsce średnim spadkiem 0,035% oraz rozległym dorzeczem. Płynie równoleżnikowo, mniej więcej środkiem Parku. Małe spadki terenu umożliwiły budowanie wielkich zbiorników wodnych tanim kosztem już w średniowieczu. Z biegiem czasu jedne likwidowano, inne budowano na nowo. Obecnie w całym Parku istnieją liczne stawy rybne o łącznej powierzchni blisko 7 500 ha, otoczone polami uprawnymi, łąkami lub lasami. Zwykle są pogrupowane w zwarte kompleksy stawowe, z których największy - kompleks Stawno, o powierzchni około 1 630 ha liczy 30 zbiorników, wielkości od 2 do 300 ha.

    Do największych prawych dopływów rzeki Baryczy na terenie Parku należą: Kuroch, Czarna Woda i Orla. Z największych lewych dopływów wymienić należy: Olszówkę, Złotnicę, Polską Wodę, Prądnię i Sąsiecznicę.

    Najwyższym punktem w Parku jest Gęślica - 242 m n.p.m. - zalesiona góra położona na południe od wsi Dziewiętlin w gminie Krośnice, natomiast najniższym - ujście rzeki Barycz na południe od wsi Bartkowo w zachodniej części gminy Żmigród - 85,2 m n.p.m.

    Liczba artykułów:
    15
  • PK "Dolina Bystrzycy"

    Informacje ogólne

    1. Typ krajobrazu - L/W
    2. Data utworzenia: 1998 r.
    3. Powierzchnia Parku: 8 570 ha
    4. Powierzchnia otuliny: park nie posiada otuliny
    5. Położenie administracyjne:
    - powiat wrocławski: gmina Wrocław, Kąty Wrocławskie, Mietków, Sobótka.
    - powiat średzki: gmina Miękinia

    Położenie i obszar Parku:
    Park położony jest w sąsiedztwie aglomeracji Wrocławia. Łączy stosunkowo dobrze zachowane tereny leśne w Sudetach z jednym z najlepiej wykształconych na terenie Polski korytarzem ekologicznym Doliny Odry. Osią Parku jest rzeka Bystrzyca, jeden z najważniejszych lewobrzeżnych dopływów Odry. Źródła Bystrzycy znajdują się na wysokości 620 m n.p.m. w Górach Kamiennych, niedaleko granicy z Czechami. Jej głównymi dopływami są Strzegomka i Czarna Woda. Park znajduje się w całości na Nizinie Śląskiej - w części zwanej Równiną Wrocławską. Okolice Mietkowa są obszarem lekko falistej moreny dennej zlodowacenia środkowopolskiego. Kulminacjami są pagóry starszego podłoża z czwartorzędowymi glinami morenowymi zalegającymi na stokach. Porozdzielane są o­ne resztkami powierzchni zrównań denudacyjnych. Generalnie teren jest nachylony ku północnemu wschodowi, zgodnie z kierunkiem spływu Bystrzycy.

    Na obszarze Parku można wyróżnić dwie duże grupy występujących form terenu:
    - formy strukturalne
    - formy denudacyjno-erozyjne i akumulacyjno - erozyjne.

    Na terenie Parku znajduje się sztuczny zbiornik retencyjny zwany Zbiornikiem Mietkowskim, o powierzchni 9,2 km 2. Z dna zbiornika prowadzona jest eksploatacja kruszywa. Jednym z głównych zadań, jakie ma spełniać Zbiornik jest polepszenie warunków żeglugowych na Odrze w okresach niskich stanów wód. W szerokiej dolinie Bystrzycy znajdują się liczne żwirownie, z których znaczna część jest już nieczynna. Z punktu widzenia geograficznego dolina Bystrzycy może uchodzić za dydaktyczny przykład doliny, z wykształconym korytem i łożyskiem, doskonale widocznym systemem terasowym oraz licznymi starorzeczami. Część starorzeczy jest silnie zabagniona, często porośnięta roślinnością wodolubną, inne - mocno podeschnięte służą jako pastwiska lub łąki kośne.

    Liczba artykułów:
    12
  • PK "Dolina Jezierzycy"

     

    Informacje ogólne

    1. Typ krajobrazu: L/W
    2. Data utworzenia: 12 sierpnia 1994 r.
    3. Powierzchnia parku: 7 953 ha
    4. Powierzchnia otuliny: park nie posiada otuliny
    5. Położenie administracyjne: teren gmin Wołów i Wińsko

    Położenie i obszar Parku

    Park Krajobrazowy "Dolina Jezierzycy" leży na skraju dwóch makroregionów - Wału Trzebnickiego z mezoregionem zwanym Obniżeniem Ścinawy oraz Niziny Śląskiej z mezoregionem zwanym Wysoczyzną Rościsławicką, w ramach którego wyróżniono mikroregion Obniżenia Wołowa. Deniwelacje terenu Parku wynoszą od 89,5 m do 122,4 m n.p.m.
    Po względem morfologicznym Obniżenie Wołowa stanowi akumulacyjną równinę sandrową, w większości pokrytą utrwalonymi wydmami, powstałymi na przełomie plejstocenu i holocenu, porośniętą rozległymi kompleksami leśnymi. Utwory geologiczne to w większości piaski, żwiry oraz iły, akumulowane podczas zlodowacenia środkowopolskiego. Występują także pokrywy akumulacji glacjalnej (morena denna zlodowacenia środkowopolskiego - stadiał Odry), wykształcone w postaci glin, glin zwięzłych z otoczakami i pyłów.
    Główną osią hydrograficzną jest rzeka Odra - położona poza terenem Parku, zaś odwodnienie powierzchniowe odbywa się głównie rzeką Juszką, Niecieczną, Jezierzycą, Kanałem Dębnickim i Rowem Stawowym. Duże znaczenie krajobrazowe i przyrodnicze mają sztuczne zbiorniki wodne (stawy hodowlane).

     

    Liczba artykułów:
    10
  • Park Krajobrazowy Doliny Bobru

    Informacje ogólne

    1. Typ krajobrazu: R/W
    2. Data utworzenia: 16 listopada 1989 r.
    3. Powierzchnia Parku: 10 943 ha
    4. Powierzchnia otuliny: 12 552 ha
    5. Położenie administracyjne Parku z otuliną:
    - powiat: Jelenia Góra (m. Jelenia Góra, gm. Jeżów Sudecki, gm. St. Kamienica),
    - powiat: Lwówek Śląski (gm. Lubomierz, miasto i gm. Lwówek Śl., miasto i gm. Wleń),
    - powiat: Złotoryja (gm. Świerzawa).

    Położenie i obszar Parku

    Park Krajobrazowy Doliny Bobru położony jest w Sudetach Zachodnich. Głównym elementem krajobrazu jest fragment doliny Bobru pomiędzy Jelenią Górą a Lwówkiem Śląskim.

    Pod względem geomorfologicznym, Park wraz z otuliną obejmuje cztery mezoregiony Sudetów Zachodnich oraz 13 wydzielonych w ich obrębie mikroregionów. Są to (w ujęciu Walczaka, 1968):
    • mezoregion Pogórza Izerskiego z mikroregionami: Niecka Lwówecka, Wzniesienia Gradowskie, Wzgórza Radomickie, Obniżenie Lubomierza i Wzniesienia Radoniowskie,
    • mezoregion Pogórza Kaczawskiego z mikroregionami: Dolina Bobru, Wzniesienia Płakowickie, Wysoczyzna Ostrzycy i Rów Wlenia,
    • mezoregion Gór Kaczawskich z mikroregionem: Grzbiet Zachodni,
    • mezoregion Kotliny Jeleniogórskiej z mikroregionami: Obniżenie Jeleniej Góry, Obniżenie Starej Kamienicy i Wysoczyzna Rybnicy.

    Rzeka Bóbr stanowi ukierunkowaną niemal południkowo oś hydrograficzną Parku o długości 38 km i na tym odcinku oddziela Pogórze Izerskie od Pogórza Kaczawskiego oraz Gór Kaczawskich. Dolina Bobru przebiega w bardzo urozmaicony sposób, tworząc w kilku rejonach fantastyczne przełomy rzeczne, odsłaniające różnorodne i różnowiekowe formacje skalne. Do najciekawszych należą: przełom Borowego Jaru i przełom w okolicach Wrzeszczyna. Wschodnią część Parku budują utwory metamorfiku kaczawskiego (reprezentowane są głównie przez fyllity, łupki serycytowo–kwarcowe i kwarcowo–serycytowe, kwarcyty, wapienie krystaliczne, zieleńce i diabazy), a zachodnią część utwory metamorfiku izerskiego (głównie różne rodzaje gnejsów i granitognejsów). Północna część Parku zbudowana jest z utworów osadowych niecki północnosudeckiej (różnego rodzaju piaskowce, zlepieńce, mułowce i iłowce). Najwyższe wzniesienie w obrębie Parku to Siedlęcinka (495 m n.p.m.). W północnej części Parku (obrzeża Lwówka Śląskiego), znajduje się największe na Pogórzu Zachodniosudeckim zgrupowanie piaskowcowych form skalnych, nazywanych z uwagi na dużą malowniczość i różnorodność "Szwajcarią Lwówecką".

    Olbrzymie szkody gospodarcze jakie spowodowała powódź w dniach 29-31 lipca 1897 r., stały się dla ówczesnych władz podstawą do prawnego uregulowania spraw ochrony, m.in. tego obszaru przed kolejnymi kataklizmami (ustawa powodziowa z 1900 r.). Prace przygotowawcze i organizację placu budowy dla zapory w Pilchowicach rozpoczęto jesienią 1903 r., a całość ukończono w 1912 r. Jest to obecnie największa budowla hydrotechniczna na Śląsku, którą w latach 1925–1927 uzupełniono jazami i zbiornikami wodnymi we Wrzeszczynie i Siedlęcinie, tworząc system zabudowy kaskadowej Bobru. Zapora w Pilchowicach rozdziela rzekę w obrębie Parku na dwa zasadnicze odcinki:
    - "górny" – o długości 13 km, gdzie rzeka płynie malowniczą doliną z wyraźnie zachowanymi trzema przełomami (Borowy Jar, odcinki pomiędzy: Siedlęcinem a Wrzeszczynem oraz "Stankiem" a "Wysokimi Skałami"),
    - "dolny" – o długości 25 km, z wyraźnymi dwoma przełomami pomiędzy: wzgórzami Stróżną i Dudkiem (obok Wlenia) oraz pomiędzy wzgórzami Leśnica i Skałka koło Lwówka Śląskiego.

    Liczba artykułów:
    11
  • Park Krajobrazowy Gór Sowich

    Informacje ogólne

    1. Typ krajobrazu: R, L
    2. Data utworzenia: 1991 rok
    3. Powierzchnia parku: 8 140 ha.
    4. Powierzchnia otuliny: brak.
    5. Położenie administracyjne:
    - powiat Dzierżoniów- Pieszyce, Bielawa, Dzierżoniów
    - powiat wałbrzyski - Głuszyca, Walim
    - powiat ząbkowicki - Stoszowice,
    - powiat kłodzki - Nowa Ruda.
    Położenie wg administracji Lasów Państwowych - Nadleśnictwo Świdnica, Jugów, Wałbrzych, Bardo Śląskie.

    Położenie i obszar Parku

    Park położony jest w Sudetach Środkowych. Obejmuje środkową część pasma Gór Sowich z najwyższą kulminacją Wielka Sowa ( 1015 m n.p.m) oraz odosobniony masyw Włodarza ( 811 m n.p.m.). Wierzchowina Gór Sowich jest wyrównana a stoki zwłaszcza północno - wschodnie strome, pocięte głębokimi i wąskimi dolinkami potoków. W wielu miejscach znajdują się malownicze skałki. Granicę pn. - wsch. tworzy 400 - 500 m wysokości Krawędź, wyznaczona przebiegiem sudeckiego uskoku brzeżnego. Najniższy punkt ok. 350 m.n.p.m. k/Pieszyc.
    Pod względem geologicznym Park obejmuje część gnejsowego bloku Gór Sowich, stanowiącego najstarszy - proterozoiczny element budowy geologicznej Sudetów. Wśród skał metamorficznych największą powierzchnię zajmują gnejsy i migmatyty uważane za najstarszą formację skalną w obrębie całych Sudetów. Są to różne odmiany gnejsów, często silnie zafałdowane. Wśród nich występują wkładki amfibolitów, serpentynitów, hornblendytów, skał kwarcowych oraz młodsze skały żyłowe. Część skał jest silnie zmieniona tektoniczne. Na utworach metamorficznych zachowały się fragmenty pokrywy osadowej karbonu, reprezentowane przez zlepieńce i piaskowce oraz łupki. Góry są ubogie w surowce mineralne.
    Głównym walorem obszaru jest duża lesistość. Są to głównie lasy dolnoreglowe oraz lasy mieszane. W najwyżej położonych partiach Wielkiej Sowy, Kalenicy i Słonecznej, występuje bór świerkowy regla górnego, z płatami sztucznie wprowadzonej kosodrzewiny.

    Liczba artykułów:
    9
  • PK Sudetów Wałbrzyskich

    Informacje ogólne

    1. Typ krajobrazu: R/L
    2. Data utworzenia: 1998 rok
    3. Powierzchnia Parku: 6493 ha.
    4. Powierzchnia otuliny: 2894 ha.
    5. Położenie administracyjne:
    - powiat - Wałbrzych, Gminy - Czarny Bór, Mieroszów, Głuszyca, m. Wałbrzych, m. Boguszów Gorce, m. Jedlina Zdrój.

    Położenie - obszar Parku
    Park położony jest w Sudetach Środkowych, na południe od Wałbrzycha i obejmuje środkową najwyższą część Gór Kamiennych (Pasmo Lesistej ( 851 m n.p.m.) i zachodnia część Gór Suchych z Waligóra (936 m n.p.m.) oraz wschodni fragment Gór Wałbrzyskich (masyw Borowej - Borowa (854 m n.p.m.) i Rybnicki Grzbiet. Od południa graniczy z Czeskim CHKO (parkiem Krajobrazowym "Broumovsko").

    Obszar Parku należy do zlewni Morza Bałtyckiego. Słabo rozwinięta sieć hydrograficzna. Wody podziemne nie mają dużego znaczenia ze względu na brak warstw wodonośnych. Ważniejsze potoki to: Rybna, Sokołowiec, Złota Woda i Grządzki Potok. Interesującym zjawiskiem jest kaptaż Rybnej, która w wyniku erozji wstecznej "przechwyciła" górny, źródliskowy odcinek Ścinawki i płynie głęboką przełamaną doliną do Bystrzycy.

    Najwyższy punkt 936 m n.pm. - Waligóra, a najniższy ok. 400 m n.pm.

    Liczba artykułów:
    9
  • Przemkowski Park Krajobrazowy

    Informacje ogólne

    Typ krajobrazu: W/L
    Data utworzenia: 1997 rok
    Powierzchnia parku : 22340,0 ha.
    Powierzchnia otuliny: 15467,0 ha
    Położenie administracyjne:
    Powiat Polkowice - gmina Przemków, Gaworzyce, Radwanice, Chocianów,
    Powiat Bolesławiec - gmina Gromadka.

    Położenie i obszar parku
    Przemkowski Park Krajobrazowy położony jest w obrębie czterech mezoregionów geograficznych. Północna część Parku obejmuje fragment Równiny Szprotawskiej - szerokiego obniżenia (graniczącego od północy ze Wzgórzami Dalkowskimi), przez które przepływa rzeka Szprotawa, prawostronny dopływ Bobru. Tutaj znajduje się drugi pod względem wielkości w Polsce kompleks stawów rybackich. Centrum parku leży w zachodniej części Wysoczyzny Lubińskiej zwanej Wzgórzami Chocianowskimi. Jest to zalesiony garb morenowy, z kulminacją 191 m n.p.m., zajęty głównie przez bory sosnowe rosnące na wydmach. Południowo zachodnia cześć Parku leży na obszarze mezoregionu Borów Dolnośląskich, w ich wschodniej części zwanej Równiną Nadbobrzańską . Obejmuje o­na płaskie stożki napływowe rzeki Bóbr, częściowo zwydmione, porośnięte borami sosnowymi. Na obszarze granicznym Wzgórz Chocianowskich i Równiny Nadbobrzańskiej znajdują się rozległe wrzosowiska. Południowo- wschodnią część parku stanowi fragment Równiny Legnickiej, a dokładnie jej zachodnia część zwana Doliną Czarnej Wody. Jest to płaskodenna dolina rzeczna zajęta przez łąki, pastwiska oraz bagienne bory sosnowe i lasy brzozowe, pośród których występują torfowiska.

    Najwyższy punkt: 187,4 m n.p.m - Wydma k/ Wilkocina, a najniższy punkt: ok. 128.7 m n.p.m. nad rzeką Szprotawa.

    Liczba artykułów:
    10
  • Ślężański Park Krajobrazowy

    Informacje Ogólne

    1. Typ krajobrazu - R/L
    2. Data utworzenia: 1988 r.
    3. Powierzchnia Parku: 8190 ha
    4. Powierzchnia otuliny: 7450 ha
    5. Położenie administracyjne:
    - powiat wrocławski: gmina Jordanów Śl., miasto i gmina Sobótka,
    - powiat dzierżoniowski: gmina Dzierżoniów, gmina Łagiewniki,
    - powiat świdnicki: gmina Marcinowice, gmina Świdnica.

    Położenie i obszar Parku

    Ślężański Park Krajobrazowy położony jest na Przedgórzu Sudeckim. W jego granicach znajduje się Masyw Ślęży (ze Ślężą, Grupą Raduni, Wzgórzami Oleszeńskimi i Wzgórzami Kiełczyńskimi) oraz Jańska Góra (część Wzgórz Łagewnickich) - otoczone wspólną otuliną. Najwyższym punktem parku jest Góra Ślęża (718 m n.pm.) (15 0 53’ E i 16 0 43’ N) jest to zarazem najwyższy punkt Przedgórza Sudeckiego, najniższym punktem parku jest Sulistrowicki Potok - nieopodal wsi Świątniki - 150 m n.p.m.
    W części północno wschodniej Masywu Ślęży znajdują się wzniesienia: Gozdnica (376 m n.p.m.) i Wieżyca (415 m n.p.m.). Radunia (577 m n.p.m.) wraz z Czernicą (487 m n.p.m.) Świerkową (376 m n.p.m.), Świerczyną ( 411 m n.p.m.) i Gozdnikiem (313 m n.p.m.) tworzą Wzgórza Oleszeńskie stanowiąc równoległą grupę wzniesień oddzielonych Doliną Sulistrowickiego Potoku. Na południowy zachód od Góry Ślęży, położone są Wzgórza Kiełczyńskie z najwyższym punktem - Szczytną (480 m n.p.m.). Na południowym wschodzie znajduje się samotne wzniesienie Jańska Góra (255 m n.p.m.).
    Pod względem geologicznym obszar parku znajduje się w obrębie bloku przedsudeckiego. Ostatnie badania petrograficzne pozwoliły określić serie skalne budujące masyw jako typowy komleks tzw. ofiolitu - najlepiej wykształconego w tej części Europy, podczas trwania orogenezy waryscyjskiej.
    Szczyt Ślęży buduje twarde, odporne na wietrzenie, gabro. Jej północno zachodnie i zachodnie stoki są zbudowane z górnokarbońskich granitów. Stanowią o­ne fragment dużego masywu granitowego "Strzegom - Sobótka". W ich obrębie spotyka się żyły krystaliczne. Wzniesienia otaczające Ślężę od południowego wschodu zbudowane są z amfibolitów. Łukowato wygięte pasmo na południe od Ślęży (Wzgórza Kiełczyńskie, Radunia i Wzgórza Oleszeńskie) budują serpentynity z żyłkami magnezytu, kwarcu, chalcedonu i opalu, a sporadycznie występuje tu także nefryt. Wymienione skały zasadowe dostarczają cennych informacji dotyczących głębszych warstw ziemi. Podnóże Masywu Ślęży pokrywają osady trzecio - i czwartorzędowe. Rumowiska skalne głównie gabrowe pokrywające stoki Ślęży od wysokości 300 m n.p.m. są pozostałością po dwóch zlodowaceniach skandynawskich, podczas których samotna Ślęża sterczała ponad lądolód jako nunatak. Z tego też okresu pochodzą osady i formy poglacjalne stwierdzone na zboczach.
    Ślężański Park Krajobrazowy leży w zlewni Ślęzy i Czarnej Wody. Największym ciekiem obszaru jest Czarna Woda o dł. 41,7 km - dopływ Bystrzycy. Na jej dopływie Sulistrowickim Potoku, w ramach przeprowadzonej w latach siedemdziesiątych regulacji, zbudowano zbiornik wodny o przeznaczeniu rekreacyjnym. Cieki w parku są mało zasobne w wodę, pomimo że stwierdzono ponad 100 źródeł i wypływów. Źródła na zboczach Ślęży były wykorzystywane od wieków, początkowo jako źródła kultowe bądź rytualne a obecnie ze względu na walory smakowe jako źródła wody pitnej.

     

    Liczba artykułów:
    13
  • Śnieżnicki Park Krajobrazowy

     

    Informacje Ogólne

    1. Typ krajobrazu: R, L.
    2. Data utworzenia: 1981 rok.
    3. Powierzchnia parku: 28 800 ha.
    4. Powierzchnia otuliny: 14 900 ha.
    5. Położenie administracyjne:
    - powiat Ząbkowice, gmina Złoty Stok,
    - powiat Kłodzko, gmina Bystrzyca Kłodzka, Lądek Zdrój, Międzylesie, Stronie Śląskie.

    Śnieżnicki Park Krajobrazowy obejmuje cenny pod względem krajobrazowym i przyrodniczym rejon Sudetów Wschodnich. W jego skład wchodzą pasma górskie: Góry Bialskie, (Postawna 1114 m n.p.m.), Masyw Śnieżnika (1425 m n.p.m..) i Góry Złote (1109 m n.p.m. - Smrek), stanowiące wschodnią "ścianę" Kotliny Kłodzkiej. Masyw Śnieżnika nazywany jest "Strzechą Europy", ponieważ z Trójmorskiego Wierchu wody spływają do trzech mórz: Czarnego (Morawa), Bałtyckiego (Nysa Kłodzka) i Północnego (Orlica).

    Najwyższy punkt: Śnieżnik Kłodzki (16.0 52’ E, a 500 06 ’ N ) .
    Najniższy punkt: ok. Mąkolna 300 m n.p.m.

    Liczba artykułów:
    9
  • Rudawski Park Krajobrazowy

    Informacje Ogólne

    1. Typ krajobrazu: R/L
    2. Data utworzenia: 16 listopada 1989 r.
    3. Powierzchnia Parku: 15705 ha
    4. Powierzchnia otuliny: 6600 ha
    5. Położenie administracyjne Parku z otuliną:
    - powiat: Jawor (gm. Bolków),
    - powiat: Jelenia Góra (gm. Janowice Wielkie, miasto Jelenia Góra, miasto Kowary, gm.Mysłakowice),
    - powiat: Kamienna Góra (miasto i gm. Kamienna Góra, gm. Marciszów).

    Położenie i obszar Parku
    Rudawski Park Krajobrazowy położony jest na pograniczu Sudetów Zachodnich i Środkowych. Obejmuje masyw Rudaw Janowickich, Góry Sokole oraz Góry Ołowiane. Dominującym elementem krajobrazu Parku jest główny grzbiet Rudaw Janowickich rozciągający się od Przełęczy Kowarskiej (727 m n.p.m.), po przełomową dolinę Bobru między Ciechanowicami a Janowicami Wielkimi. Ma on charakter potężnego wału o wyrównanej powierzchni i stosunkowo stromych zboczach, oddzielającego od siebie dwa rozległe obniżenia terenu: Kotlinę Jeleniogórską i Kotlinę Kamiennogórską. W linii grzbietowej wyraźnie zaznaczają się dwie przełęcze: Pod Bobrzakiem (805 m n.p.m.) oraz Rudawska (740 m n.p.m.).
    Najwyższym wzniesieniem w obrębie Parku jest Skalnik (945 m n.p.m.), a najniżej położonym miejscem jest koryto rzeki Bóbr w okolicach Wojanowa-Bobrowa (ok. 350 m n.p.m.).

    Pod względem geomorfologicznym Park, łącznie z otuliną obejmuje (wg Kondrackiego, 1994) następujące mezoregiony pogranicza Sudetów Zachodnich i Środkowych:

    • Rudawy Janowickie (w całości),
    • Kotlinę Jeleniogórską (część wschodnią),
    • Góry Kaczawskie (Góry Ołowiane),
    • Bramę Lubawską (zachodnia część Kotlin: Marciszowskiej i Kamiennogórskiej).

    W ujęciu Walczaka (1968) w/w mezoregiony przedstawione są następująco:

    • Rudawy Janowickie [bez części pn-wsch. (cz. Kotliny Marciszowskiej)],
    • Kotlina Jeleniogórska (cz. wsch.: Obniżenie Mysłakowic (część), Wzgórza Łomnickie (część), Wzgórza Karpnickie (całość), Wzniesienia Dziwiszowskie (część),
    • Góry Kaczawskie (Góry Ołowiane, wsch. część Grzbietu Zachodniego),
    • Kotlina Kamiennogórska (zach. część Obniżenia Leska i Kamiennej Góry).

    Charakterystyczną cechą krajobrazu Rudaw Janowickich jest zróżnicowana morfologia głównych grzbietów górskich, liczne wzniesienia i kulminacje oraz towarzyszące im skałki bądź grupy skalne (np. Góry Sokole, Starościńskie Skały, Skalny Most, Fajka, Skalnik itp.). Góry Ołowiane z kulminacją Turzca (690 m n.p.m.), oddzielone są od Rudaw Janowickich malowniczym przełomem Bobru. Także wyraźnie oddzielone od Rudaw Janowickich są Góry Lisie (671 m n.p.m.), które mają postać niewielkiego grzbietu (dł. około 3,5 km) o południkowym przebiegu.

    Liczba artykułów:
    11